لوتیرونین سدیم  Liothyronine S odium    
Liothyronine S odium لوتیرونین سدیم موارد و مقدار مصرف:
موارد و مقدار مصرف
الف) هايپوتيروئيدي مادرزادي:
کودکان: 5 ميکروگرم روزانه مصرف شده که هر 4-3 روز مي‌ توان 5 ميکروگرم دوز دارو را افزايش داد تا به نتيجه دلخواه رسيد.
ب) ميگزدم:
بزرگسالان: ابتدا، مقدار mcg/day 5 مصرف شده و هر 2-1 هفته مقدار 10-5 ميکروگرم افزايش مي‌ يابد. مقدار نگهدارنده mcg/day 100-50 است.
پ) گواتر غير سمي:
بزرگسالان: دارو را با دوز 5 ميکروگرم روزانه شروع کرده و هر يک الي دو هفته 10-5 ميکروگرم روزانه دوز را افزايش دهيد تا به 25 ميکروگرم روزانه برسيد. سپس به فواصل يک الي دو هفته مي‌ توان دوز را 5/12 الي 25 ميکروگرم روزانه افزايش داد تا پاسخ مناسب بدست آيد. دوز نگهدارنده 75 ميکروگرم روزانه است.
بزرگسالان بزرگتر از 65 سال: ابتدا ، مقدار mcg/day 5 از راه خوراکي مصرف ، و هر هفته مقدار پنج ميکروگرم به آن افزوده مي‌ شود تا پاسخ مناسب حاصل شود.
کودکان: ابتدا، مقدار mcg/day 5 از راه خوراکي مصرف ، و هر هفته مقدار 5 ميکروگرم به آن اضافه مي‌شود تا پاسخ مناسب حاصل شود.
ت) جانشين هورمون تيروئيد:
بزرگسالان: ابتدا، مقدار mcg/day 25 از راه خوراکي مصرف ، و هر 2-1 هفته مقدار mcg 25-5/12 به آن افزوده مي شود تا پاسخ مناسب به دست آيد.مقدار نگهدارنده به طور معمول mcg/day 75-25 است.
ث) آزموون مهار ليوتيرونين براي تشخيص افتراقي پرکاري تيروئيد از تيروئيدي که عملکرد طبيعي دارد :
بزرگسالان: مقدار mcg/day 100-75 به مدت هفت روز مصرف مي‌ شود.
ج) کوما و پيش از کوماي ميگزدم:
بزرگسالان: 25 تا 50 ميکروگرم وريدي. در عرض 4 تا 12 ساعت بعدي مجدداً بيمار را ارزيابي کنيد. سپس در اسرع وقت فرم خوراکي را شروع کنيد. بيماران قلبي بايد دوز 10 تا 20 ميکروگرم وريدي دريافت کنند.
موارد منع مصرف و احتياط:
موارد منع مصرف و احتياط
موارد منع مصرف : حساسيت به دارو و يا ديگر اجزاء فرمولاسيون، نارسايي آدرنال اصلاح نشده يا تشخيص داده نشده، سکته قلبي اخير، تيروتوکسيکوزيس.
موارد احتياط: در بيماران با نارسايي آدرنال باعث تشديد يا بدتر شدن علائم مي‌ شود لذا با احتياط مصرف مي‌ شود. با احتياط و کاهش دوز در بيماران با آنژين يا ديگر بيماري‌هاي قلبي به کار رود. هايپوتيروئيدي مزمن باعث بيماري‌هاي کرونر قلب مي‌ شود. در بيماران با ديابت قندي يا بي مزه با احتياط به کار رود چون باعث تشديد يا بدتر شدن علائم مي‌ شود. در بيماران ميگزدم مي‌ تواند باعث بدتر شدن يا تشديد علائم شود لذا با احتياط استفاده شود.
در بيماران مسن به دليل احتمال بالاتر بيماري‌هاي قلبي - عروقي با احتياط به کار رود.
درمان جايگزيني هورمون نياز به مانيتورينگ منظم بيماران دارد. اين گروه از درمان براي کاهش وزن بي اثر بوده و عوارض زيادي ايجاد مي‌ کنند. دوزهاي بالا باعث اثرات سمّي شد يد و کشنده بخصوص در بيماراني که ساير داروهاي کاهنده اشتها را مصرف مي‌ کنند، مي‌ شود.
عوارض جانبي:
عوارض جانبي
اعصاب مرکزي: عصبانيت، بيخوابي، لرزش، سردرد.
قلبي ـ عروقي: تاکيکاردي، طپش قلب ، آريتمي، آنژين صدري، ازدياد فشار نبض، ايست قلبي.
دستگاه گوارش: تغيير اشتها، تهوع، اسهال.
ساير عوارض: کرامپ ساق پا، کاهش وزن، عدم تحمل گرما ، واکنش‌هاي آلرژيک پوست، تب، بي نظمي قاعدگي، تعريق بيش از حد.
توجه: در صورت بروز واکنشها ي آلرژيک يا علائم پرکاري تيروئيد، بايد مصرف دارو قطع شود.
مسموميت و درمان
تظاهرات باليني: کاهش وزن، افزايش اشتها، طپش قلب ، اسهال، عصبانيت، کرامپهاي شکمي، تعريق، سردرد، تاکيکاردي، افزايش فشار خون، ازدياد فشار نبض، آنژين صدري، آريتمي قلبي، لرزش، بيخوابي، عدم تحمل گرما، تب، و قاعدگي نامنظم.
درمان: درمان مصرف بيش از حد دارو جذب گوارشي را کاهش داده و اثرات مرکزي و محيطي، و عمدتاً فعاليت سمپاتيک، را خنثي مي‌ کند. با شستشوي معده يا ايجاد استفراغ محتويات معده تخليه شده و به دنبال آن ذغال فعال طي چهار ساعت بعد از بلع دارو به بيمار داده مي‌ شود. اگر بيمار در حالت اغما به سر مي‌ برد و يا دچار حملات تشنجي است ، بايد با استفاده از لوله داخل ناي از آسپيراسيون جلوگيري کرد. براي حفظ تنفس ، مي‌ توان از اکسيژن و دستگاه تهويه استفاده کرد. همچنين، درمان شامل انجام اقدامات لازم براي درمان احتقان قلب و کنترل تب ، کمي قند خون ، و کاهش مايعات بدن است. براي خنثي کردن بسياري از اثرات افزايش يافته سمپاتيک از پروپرانولول (يا ساير داروهاي مهارکننده گيرنده بتا) استفاده شود. مصرف ليوتيرونين بايد طي 6-2 روز به تدريج قطع و سپس با مقادير کمتر مجدداً شروع شود.
تداخل دارويي:
تداخل دارويي
مصرف همزمان با آدرنوکورتيکواستروئيدها يا کورتيکوتروپين وضعيت غده تيروئيد را تغيير مي‌ دهد. تغيير در مقادير مصرف ليوتيرونين ممکن است تغيير مقادير مصرف آدرنوکورتيکواستروئيدها يا کورتيکوتروپين را ضروري سازد.
ليوتيرونين در صورت مصرف همزمان با داروهاي ضدانعقاد ممکن است اثرات اين داروها را مختل سازد. افزايش مقدار مصرف ليوتيرونين ممکن است مصرف مقادير کمتر داروهاي ضدانعقاد را ضروري سازد.
مصرف همزمان با داروهاي ضدافسردگي سه حلقه‌اي يا داروهاي مقلد سمپاتيک ممکن است اثرات تمام يا بسياري از اين داروها را افزايش دهد و موجب بي کفايتي کرونر قلب يا آريتمي قلبي شود.
مصرف همزمان با داروهاي خوراکي پايين آورنده قند خون يا انسولين ممکن است بر نياز مصرف اين داروها تأثير گذارد.
استروژنها با افزايش غلظت گلوبولين پيونديابنده به تيروکسين سرم نياز به ليوتيرونين را افزايش مي‌دهند.
آنتي اسيدهاي حاوي آلومينيوم يا منيزيم، کلستيرامين، آهن، Kayexalate و سوکرالفيت جذب اين دارو را کاهش مي‌ دهند. داروها را با فاصله 4-2 ساعت از هم مصرف کنيد.
باعث کاهش اثر درماني ديگوکسين مي‌ شود. سطح سرمي ديگوکسين را مانيتور کرده و دوز آن را تنظيم کنيد.
مکانيسم اثر:
مکانيسم اثر
جانشين هورمون تيروئيد: ليوتيرونين به عنوان خط دوم براي درمان کم کاري تيروئيد، ميگزدم، و کرتينيسم به کار مي‌ رود. اين جزء از هورمون‌هاي تيروئيد بر متابوليسم کربوهيدرات و پروتئين تأثير گذاشته و موجب پيشبرد گلوکونئوژنز، افزايش استفاده و حرکت ذخاير گليکوژن، تحريک ساخت پروتئين، و تنظيم رشد و افتراق سلولي مي‌ شود. اثر عمده ليوتيرونين افزايش ميزان متابوليسم بافتها است.
فارماكوكينتيك:
فارماكوكينتيك
جذب: حدود 95 درصد از دستگاه گوارش جذب مي‌ شود. حداکثر اثر دارو طي 72-24 ساعت حاصل مي‌ شود.
پخش: به ميزان زيادي به پروتئين پيوند مي‌ يابد.
متابوليسم: کاملاً مشخص نشده است.
دفع: نيمه عمر دارو 2-1 روز است.
اشكال دارويي:
اشكال دارويي:
Tablet: 25mcg
اطلاعات دیگر:
طبقه‌بندي فارماكولوژيك: هورمون تيروئيد.
طبقه‌بندي درماني: جانشين هورمون تيروئيد.
طبقه‌بندي مصرف در بارداري: رده A
نکات قابل توصيه به بيمار
در صورت بروز سردرد، اسهال، عصبانيت، تعريق بيش از حد، عدم تحمل گرما، درد قفسه سينه، افزايش تعداد نبض، يا طپش قلب ، به پزشک اطلاع دهيد.
از نگهداري اين دارو در فضاي گرم و مرطوب خوددار ي کن يد، زيرا موجب فاسد شدن دارو مي‌ شود.
دارو را هر روز در وقت معين مصرف نماييد. براي جلوگيري از بي خوابي ترجيحاً آن را هر روز صبح مصرف کنيد.
مصرف در سالمندان: بيماران سالخورده نسبت به اثرات ليوتيرونين حساس تر هستند. در بيماران بالاتر از 60 سال بايد مقدار مصرف اوليه 25 درصد کمتر از مقدار معمول توصيه شده باشد.
مصرف در کودکان:
در چند ماهه اول درمان، ممکن است مو به طور نسبي ريزش داشته باشد. اين عارضه گذرا است.
سرعت رشد استخوانها در کودکان و نوزادان ممکن است افزايش يابد.
مصرف در شيردهي: اين دارو به ميزان کمي در شير ترشح مي‌ شود. مصرف اين دارو در دوران شيردهي بايد با احتياط همراه باشد.
ملاحظات اختصاصي
علاوه بر ملاحظات مربوط به تمامي هورمونهاي تيروئيد، رعايت موارد زير نيز توصيه مي‌شود:
مصرف ليوتيرونين در صورت نياز به اثر سريع و يا اختلال در جذب گوارشي يا تبديل محيطي لووتيروکسين به ليوتيرونين ترجيح داده مي‌شود.
جذب خوراکي دارو ممکن است در بيماران مبتلا به نارسايي احتقاني قلب کاهش يابد.
در صورت تغيير لووتيروکسين به ليوتيرونين، مصرف لووتيروکسين بايد قطع و مصرف ليوتيرونين با مقادير کم شروع شود و بعد از برطرف شدن باقيمانده اثرات لووتيروکسين، مقدار مصرف آن به طور تدريجي افزايش يابد. در صورت تغيير ليوتيرونين به لووتيروکسين، بايد مصرف لووتيروکسين چند روز قبل از قطع ليوتيرونين شروع شود تا از عود بيماري جلوگيري شود.
در صورت لزوم انجام مطالعات مربوط به برداشت يد راديواکتيو، بايد مصرف ليوتيرونين 10-7 روز قبل از انجام آزمون قطع شود.
اين دارو در بيماران مبتلا به بيماري قلبي با يد با احتياط تجويز شود.
اثر بر آزمايشهاي تشخيصي
ليوتيرونين برداشت يد راديواکتيو (I131)، غلظت يد پيونديافته به پروتئين، و برداشت ليوتيرونين را تغيير مي‌دهد.